Yaşayıp yaşayıp bir gün bakmışsınız; bir yerlere çıkmışsınız istemeden. Kalbinizin ortasına yerleştirilmiş olan pusulayı kullanır hale gelmişsiniz. Hatta tüm kederinizin o gizli pusulayı çok geç kullanmaya başladığınızdan kaynaklandığını anlarsınız.Bir de bunu dile getirmeyi bıraktınız mı tamam demektir. Zira pusula, hep doğruyu söyler. Karşı taraf biraz saptı mı gerçekten, ayna gibi parlak olan gözlerinize bakılarak söyleniyorsa yalan, pusula başlar titreşmeye.Yalancının kaçacak yeri yoktur. Ne gülünçtür küçük kurnazın karşısındakini saf sanması.

Hiç yalan söylemeyen bilir yalan söyleyeni.
Hiç korkmayan görür korkağı.
Öyleyse buyrun tekrar gelin,
Tekrar küçük düşürün kendinizi.
Söylenmiş ne kadar yalan varsa; kendinizi tenzih etmeyiniz; bilinmektedir hepsi!

Korkmayan, gözünün içine baktıklarının tüm yalanlarını bilir bir bir. Ruhunun bir mum ışığı gibi düzenli oluşundan gelir kuvveti. Sadece kaydeder, müdahale etmez. Böylesi için kayıt yeterlidir. Çünkü ateşi suya çevirir aklıselim. Buharlaşır gider kötünün iyiye yapmaya çalıştığı kötülük. Böylesine susmaya devam etmeli ve şunu demeli:

Atlayan ve saçılan parçacıklarını eteğinle birlikte götür! Onları isabet ettirmeye çalışma. Zira etmezler, etseler de kendine yaparsın; eteğin başına geçer!

Sana verilenden fazlasını dileme. Daha fazlasını diliyorsan, önce çıkacaksın basamaklardan dizlerin ağrıya ağrıya… Öldüreceksin yalanlarını ve kendini, sonra gücün yeterse alacaksın gerçeği. Kendini bilene kızmakla, onu hor görmekle, ondan koparabilir misin az da olsa gerçeği? Öyle yağma yok; Önce çalış! Ben savuştursam da senden geleni, duyurmasam da kimselere, kendini vuracaksın! Lütfettiğini sandığın şeyler için, büyüklendiğin her saniye için tekrar küçükmektesin! Niyetinde sonucun saklı, kendin’d'e eziyetin.

“Hangisi daha iyi” diye sordular.
Hep “öteki” dedim.
Kendini “bilmeden” “sananların” hiç biri yeterince iyi değildi.