Çoğu zaman yazılan şeyler varması gereken asıl yere varamazlar; solukları kesilir. Yine de umut dünyası bu; belli olmaz diye yazılır.

Kalem, bir kuvvettir. Elinde tutmasını bilmeyene bu kuvvet pek görünmez. Ben mutluyum; çünkü biliyorum ki bazen kaleme sihir dokunuyor. Ne yazılsa “dönüşüyor.”

Düşündüklerimiz, kuvvetine karşı koyamadığımız bir nehir gibi oluyor.  Bir çok durumda bu nehirin karşısına geçip de akmasını engellemeye çalışmak sarfiyattan başka bir şey olmuyor. En güzeli bu nehirin sesini dinlemek ve onun sesine muhalefet etmemek. Nasıl ki nehir gürüldeyerek akarsa sudan oluşmasına rağmen bir çok bendi aşar; düşünce de bundan farklı değildir.

Nadir zamanlarda, kendinizi dinlemeye vakit bulabilirseniz, yüzdüğünüz bu derin nehrin dışına çıkıp, onun sesini dinleme şansınız olabilir. Eğer böyle bir şeyi yaşadıysanız, bu düşünce akışını hep dışarıdan izleme noktasında kalmayı isteyebilirsiniz. Ne yazık ki yaratılışımız bize dışarda kalmayı değil, içerde olmayı öğütler. Kendimize gözlemci olma durumumuz çok da uzun sürmez. Yeniden nehrin içine geri döner ve onun yönlendirmesi ile akmaya başlarız. Bir daha kim bilir ne zaman kıyıya çıkıp sadece gürüldemeyi dinleme fırsatı buluruz…

Bu nehrin yönelişini beğenmediğimizde, onun içindeyken yönünü değiştiremeyiz. Bu kendimize yönelik bir öfke yaratabilir; çünkü genellikle nehrin yönünü (düşüncenin yönünü) kendimizin kontrol ettiği düşüncesindeyizdir. Halbuki bana kalırsa kafamızda akan nehirin akış şiddeti ve yönü bize çok kez bağlı değildir.

Size de oluyor mu “bu da nerden geldi şimdi durduk yere aklıma” demek? Bana oluyor. Önceleri “ben düşündüm, ben keşfettim” sanıyordum. “Yeni bir şey düşündüm; o yöne gittim ve istediğimi gerçekleştirdim.” Suya yaklaşıp daha derinine bakınca insan görüyor ki öyle değil. Bazen düşündürülüyor ve yönlendiriliyoruz. Elimizden bu türlü davranmaktan başka bir şey gelmiyor. Keşifler ve düşünceler de bize ait olmayabiliyor. Bu durum korkutucu gibi görünse de gerçek… Artık ne kendime ne de başkalarına fazla yüklenmiyorum…