İşte bu noktada, birleşikler basit tözlerin sembolleri haline gelir. Çünkü, bütün evren her yönden bütünüyle birbirine bağlı olan maddelerle dolu olduğundan ve bu doluluktaki her hareket uzakta bulunan cisimlere ve bu cisimlerin uzaklığıyla orantılı bir etkide bulunduğndan her cisim yalnız kendine dokunan cisimleri duyumlamakla kalmaz, kendine doğrudan dokunan cisimlere dokunan cisimleri de duyumlar.Dolayısıyla bundan, bu iletişimin istediği her uzaklıktaki cisme ulaşabildiği sonucu çıkar.

Öyle ki tıpkı Hippkrates’in “her şey birbirine bağlıdır” dediği gibi, her cisim evrende olup biten her şeyi duyumlar, her şeyi görme yetkinliğine sahip bir valık, zamana ve yere göre şimdiden uzaklaşmış şeyden hareket ederek her tek cisimde olmakta olanı, hatta olmuş ve olacak şeyleri bilebilir. Ama ruh ancak kendinde açık seçik bir şekilde temsil edileni bilebilir.Çünkü ruhta saklı şeylerin sonsuz çokluğu olduğundan ruh onları bir anda ortaya çıkaramaz.

Monadoloji by Leibniz; P: 26

Tek seferlik gezginim ben,
Ruhumu geri çağırdım;
Manastırların en yüksek pencerelerinden.

Beyaz kuşu uçurup ejderhanın üzerinden;
Geri çağırdım seni
Saat yönünde bir arzuyla,
Her dönen çanın nefesinden.
Kumaşın üzerindeki her kırmızı ve yeşilden..

Zihnim hep kendisini bulmasa,
Yok olacaksın.
“Ben”den olansın.

Gecenin köründe, nehir sesli penceremde
Yürüyen yabancılar görürüm.
Hiç korkmam.
Gönlüm, huzurun “en”sesindedir.
Kulağımda pişmiştir toprağın sesi.
Korur beni tufanın en yok edicisi bile.

Tüm öğretiler,
Tüm yüzler,
Tüm Asyalılar ve
Tüm hinler!
Birdi tüm kıtalar
Birdi kibirliler ve
Kibirden günah gibi sakınanlar…
Her yerde birdi çaputlar, dilek ağaçları
Ve taştan kuleler…
Bir bütünlük teşkil ediyordu; hepiniz!

Som altından gördüm sevgiyi
Gözlerine sürme çekmişti.
Her zamankinden daha değerli değildi.
Her zaman yaptığımı yaptım.
Fazla ışığı kapattım.
Işığın fazlası körlük yapar bazı bazı.

Karanlığı anlayınca,
Sustum tez elden…
Dinledim, dinledim, dinledim.
Kulaklarım büyüdü.
Ufaldı dillerim.
İbadete döndüm;
Nehirdi.
İbadeti bildim;
Taştı.
İbadeti duydum,
Çok uzaktan gelen hışırtıydı.
Bildim çömezliğimi.
Dizlerim yere çarptı düşerken
Suyun sesinden.
Sarhoş etti beni suyun boşluğuna düşmek…

Diledim.
Zencefil kokusuydu,
İştahımı açtı.
Arzuma kılıf biçti.
Yüzümü çizdi.

Anlatacak “söz” olsa diye yalvardım;
Yoktu yine…
Hecelenecek “ses” olsa diye ağladım
Yoktu yine…
Duyuluyordu lakin “o”;
Tastamamdı hem de!
Ne eksiltilecek bir sesti bu; ne çoğaltılacak.
Ben söyleyemiyordum;
O beni söyleyip duruyordu:
Su,
Su vardı;
Tertermiz…
Duyuyordum…
Ağacı, nehri ve sisi..
Hepsi aynı şeyi söylüyordu kalbe akan bir şarkıyla;
“Su karışır her şeye!”

Hiçbir yere gitmek istemiyorum.
En uzun olmasını dilediğim gece;
Uza ve genişle!
Vakit ver bana;
Asla bırakma yürümeyi gecede gökkuşağı nehir!
Sakın susma;  susama!
Tanrı benimle konuşsa,
Ancak senin gibi gürülderdi.
Dilini öğrettin bana.
“O”nun kokusunu, dağdan ancak böyle çalardım.
Yıldırımın ülkesi kutsaldır benim için de.
Cehaleti keser,
Açar tekrar ve tekrar nilüferler üzerinden.
Ağaçlar konuşur yine hışır hışır;
Suyun üstüne çizer yeniden; tüm attığımız köprüleri;
Turuncu zihnim artık sadece gider kendi izine…

28.09.08

Kubbenin tam ortasına
Asılmış dolunay.
Etrafında görülmemiş bir hale.
Tam altında
Başı dönen adem.
Kesilmiş nefesi büyük kelam karşısında.

Ayna döner.
Ay gösterir.
Ayna size.
Ay bana.

11:33/14.12.08

]]> http://ezgi.murekkep.org/kubbe/feed 1