Sayfamda en çok gezi fotoÄŸraflarımı paylaÅŸmak istemiÅŸtim aslında başında; fakat sonra olaylar baÅŸka türlü geliÅŸti ve daha çok “yazı-yoÄŸun” bir sayfa halini alıverdi Ezgi’nin Günlüğü. Daha sırada bekleyen yurtdışı gezi fotoÄŸraflarım ve yorumlarım var; ama daha gelemedim oraya.
Bu aralar işim gücüm yok. En ağır iş, yaşamanın kendisi oldu gibi geliyor.
Bu güzel havalarda insan kendini eve kapatma eziyetini kendine etmemeli diye düşündüğümden ihmal ettiÄŸim Ä°stanbu’a daha yakından bakmaya karar verdim. Makinayı alıp bölge bölge gezmemek, bu “en güzel ÅŸehre” ayıp etmek demek oluyor.
Kaç günden beri çıkarmayı düşünüp durduğum müze kartını bir gün içinde aldım. Müze kartı almak aklımda vardı; ama haftasonu için bir yere gitme planım yoktu. Fakat yine şartlar bir araya geldi ve gezmek için her türlü koşul oluştu.
Dolayısıyla yolumuz önce Haliç’te kahvaltıya daha sonra da Balat’ın arka sokaklarına düştü. Hazır gelmiÅŸken Kariye Müzesi’ni gezelim dedik. Daha sonra da yakın civarlarda uzaktan uzaÄŸa bir binaya gözüm düştü ve fotoÄŸrafını çekmek istedim. Burası Özel Fener Rum Lisesi’ymiÅŸ. Bina kırmızı ve çok heybetli. Ä°nsan çok uzaktan bile binayı fark edebiliyor. Ben de yakınına gitmenin ve bir kaç fotoÄŸrafını çekmenin iyi olacağını düşündüm.
Ordan da yakın olduÄŸunu bildiÄŸimiz Fener Rum Ortodoks Patrikanesi’ne kadar gittik. Orayı merak ettim ve havasını solumak istedim. Burada da fotoÄŸraf çekme imkanı buldum.
Bugünlük az laf, çok fotoÄŸraf…
Bana göre unutmak; gitmek…
Giderken yanında götürmemek…
Dönmek, mümkün mü artık dönmek?
Onca yollardan sonra, yeniden yollara düşmek?
Neresi sıla bize? Neresi gurbet?
Yollar bize memleket…
Murathan Mungan’ın Yeni Türkü’den dinlemeye alışık olduÄŸumuz güzel ÅŸiirlerinden biri daha. Dilime takıldı uzun zamandır. Gitmek, dönmek, kalmak, saymak, unutmak ve yeniden baÅŸlamak üzerine düşünüp dururken. Yanlış anlaşılmasın; unutacak kadar dolu ya da meÅŸgul deÄŸilim hiç bir ÅŸeyle; ama unutacak olsam, hep derim: Giderim, gitmek lazım gelir…
Hep “bir yerlere varacağım” sanarak yaşıyor insan. Sonuçta ne kadar gitsek bile gideceÄŸimiz bir yer yok. Aradığımız bir yer bile yok aslında.Varılacak son yer yine biz, gittiÄŸimiz her yer yine biz. Önemli olan gidilecek bir yer beklememek. Varılacak bir son ummamak. En iyisi yolda olmak… Yolun o güzelliÄŸini görmek. Ufka gözleri dikip varış noktası aramak, yola yazık eder. Kenarlardaki otları, çiçekleri görmek; daÄŸlara taÅŸlara bakmak ve aşılacak yerin onlar olmadığını anlayabilmek… En iyisini tek cümleyle ile söylemiÅŸ: Yollar bize memleket…
Kimileri aradıkları memleketi yeryüzünde aramıyor. İçlerinde gezdiriyor.
Memleket arayanlarla, içinde memleket gizli olanların mezhebi farklı.
Unutmadan, 19 Temmuz’da Harbiye Açık Hava Tiyatrosu’nda Yeni Türkü 30. yıl konserini verecek.
Detayları Yeni Türkü linkinde bulabilirsiniz.
Yahya Kemal demiÅŸ ki; “Ä°stanbul’u sevmezse gönül, aÅŸktan ne anlar?”
Ä°nsan gerçekten de boÄŸaza gezintiye çıkınca Ä°stanbul’un mavi sularına tekrar tekrar aşık olabiliyor.
Babamın arkadaÅŸlarından birisi vaktinde, epey gençken Yahya Kemal’in bulunduÄŸu sofralardan birinde bulunmuÅŸ. Yahya Kemal’in yanında bir hanım varmış. Ä°lerleyen saatlerde Yahya Kemal’e sormuÅŸ: “Beni seviyor musun?” Ve tam bir Ä°stanbul aşığı olan, kalbi hemen her zaman bu ÅŸehir için atan Yahya Kemal; “Sen benim Ä°stanbul’umsun” diye cevaplamış. Ne olsa beÄŸenirsiniz? Hanım bu sözü pek idrak edememiÅŸ. Bu sebepten de Yahya Kemal kendisinden ayrılmış. Ä°nsan üzülüyor tabii, bir çok kadın çöl gibi adamlarla idare etmek durumundayken kimileri deryaları bulmuÅŸ olup neyi bulduÄŸunun farkında olmuyor… Bu konu apayrı bir mesele…
Asıl diyeceÄŸim; geçenlerde Rumelihisarı’na gittim. Bilirsiniz orda kafelerin epey yoÄŸun olduÄŸu bir yer vardır. Biz ise sadece tesadüfen Lokma Kafe’ye girdik. Ä°lk defa gittiÄŸim bir yerdi.
Yazmanın insanın içinden ne zaman geleceÄŸi belli olmuyor…
KiÅŸi içinden geldi diye güzel yazacak mı illa? O da hiç belli olmuyor…
…
Ben çok düşündüm, sonra tekrar düşündüm.
Bir sonuca vardım.
Sonra tekrar düşündüm, bir sonuca vardım.
Sonra tekrar tekrar düşündüm.
Tefekkür ettim.
Nihayet sustum ve dedim:
“Her ÅŸey her zaman tam da olması gerektiÄŸi yerde ve herkes her zaman doÄŸru yol üzerindedir.”
Bazıları uzun yolun başına daha yakın…
İnsanlar için bir şey yapamamak beni üzüyor.
Elimden el, zihnimden zihin katmak istiyorum.
Durmadan istiyorum. Kendim için değil.
Bu sebeple hakketmiyor muyum sihri?
Bu sanrı da cehaletin ta kendisinden ibaret.
İnsanoğlu ister durur; bilmez ki herkesin ödevi farklı.
Bir sihirli deÄŸneÄŸim olsa da tüm çirkinlikleri gidersem…
E niyet güzel;
Lakin ya eÅŸeÄŸe idrak istemekte diretiyor isek?
Ya bizim de “naif” suçumuz “eÅŸeÄŸe idrak!” diye diretmekse?
Düşüğün tabiatındandır mahkumiyet ve eziyet…
Ben isterim yer, gök, her yaka esen olsun!
Aman isterken dikkat edelim; oluveriyor…
Lakin ya yanlış istemişsek?
Eskiden çok ÅŸiir okurdum gibi komik bir cümleyle yazıma baÅŸlamak istiyorum; ama evet, okurdum. En çok Cemal Süreya, Edip Cansever, Nazım Hikmet, Behçet Necatigil severim. Bunun yanında Türk Åžiirleri Antolojisi (Ahmet Necdet) isimli seçme bir kitap, bana Türk Åžiirini oldukça sevdirdi. O zamanlar hiç duymadığım ÅŸairleri ve tanınmadık iyi ÅŸiirleri bu kitap sayesinde keÅŸfettim desem yalan olmaz. Kötü ÅŸiirlerle ÅŸiir okumaya baÅŸlayanlar genelde ÅŸiirden nefret eder. Benim başıma hiç böyle bir ÅŸey gelmedi. Bu sebepten size Ahmet Necdet’in bu ÅŸiir antolojisini tavsiye ederim. İçindeki ÅŸiirler; tarihin de, sözün de özünün özü…
Belli bir zamandan sonra da ÅŸiir konusunda Türkiye’de bana kalırsa bir boÅŸluk oluÅŸtu. Umarım bu durum da yavaÅŸ yavaÅŸ deÄŸiÅŸir. Åžimdi az ama öz yazıları, kısa cümlelerle ifade edilen derin anlamları pek göremiyoruz. Åžiir yazmak için çok ÅŸey söylenebilir; ama bu konudaki en önemli yol gösterme iÅŸlerinden birini usta Behçet Necatigil bizzat “Bile Yazdı” kitabında yapmıştır.
Rakı sofralarında Türk Sanat MüziÄŸi’nin ustalarını dinlemek insana çok büyük keyif verir. Rakı sofrasının önemi de muhabbetinden ve müziÄŸinden ileri gelir. Muhabbet, rakı ve TSM pek de birbirinden ayrılmaz.
Bir dönem lokallere, fasıllara epey gidiyorduk eÄŸlenmek için. Fakat özellikle son dönemlerde ödediÄŸiniz paranın karşılığını pek alamaz olduk. Ne yiyecekler iyi ne de müzik… Zaten asıl amaç güzel bir müzikle birlikte yemeÄŸi yemek … Biz de herhangi bir lokaldeki müziÄŸi beÄŸenmez olunca artık pek gitmez olduk. Müzisyenler iyi olsa bile çalmıyorlar, fazla ara veriyorlar; çoÄŸu toplulukta solist yok… Onun yerine evde toplanıp kendi sevdiÄŸimiz müzikleri dinlemek daha iyi geliyor. Tabii tavsiye edebileceÄŸiniz, bilmediÄŸim, müzik açısından kaliteli, iyi bir lokal varsa merakla bekliyorum.
Hayalime çok yakınım …
Her an olur da olmaz gibi …
Söz, tül gibi;
Düşünce, onun hemen arkasında.
Düşünce, tül gibi;
Gerçek, onun hemen arkasında.
“Dile kulaktan baÅŸka talip yoktur.”
“Aynı dili konuÅŸmak dostluÄŸa vesiledir. Aynı dili konuÅŸmayınca nasıl arkadaÅŸ olunur?”
“Dostundan ayrılan ne kadar konuÅŸsa da dilsizdir.”
Mesnevi’yi Okurken…
Bir kaç önemli konu geldi aklıma. Bunlardan ilki doÄŸru dinlemeden ne kadar uzak olduÄŸumuz. Mesnevi’de bu konunun üzerinde çok durulmuÅŸ. Daha ilk beyitlerinin birinde diyor ki “Dile kulaktan baÅŸka talip yoktur.” Ve bir de meÅŸhur söz “Ne kadar bilirsen bil, söylediklerin karşındakinin anladığı kadardır.” var. Ben de derim ki keÅŸke birazı anlaşılsa ama doÄŸru anlaşılsa…
