“Ben tülin gördüm.”

Pek çok kişi isminin anlamını bilmez. Bilmeyen pek çok insana rastladım. Anlamını bilmediğim bir isim varsa mutlaka sorarım; ordan biliyorum. İsminin anlamını ya da benzer kelimelere niye benzediğini merak bile etmemiş bir çok insan var. Eminim tülinin anlamını bilmeyen bir sürü “Tülin” vardır…

Geçen sene bu zamanlardan biraz erkendi belki. Ben Kilyos taraflarındaydım. Aile dostlarımızın evindeydik. Muhabbet, şarap, yemek; her şey çok güzeldi. Karadeniz ayazının Kilyos’a varması sayesinde hava, oldukça soğuktu. Geç saatte dönülüyordu.

Bahçe merdivenlerinden adımımı sokağa ilk ben attım. Sokakta beklenmedik bir ışık vardı. Tuhaf bir parıltı hissettim üzerimde. Yanınızda kimse yoktur; ama sanki biri vardır yine de…  Çok nadiren böyle bir hisse kapılırım. O anlardan biriydi. Kafamı büsbütün yukarıya kaldırdım ve

“Tülin gördüm.”

Hayatımda gördüğüm şeylerden pek azı bu kadar etkileyiciydi. Fotoğraf makineme davrandım; ama makinenin gördüğümü çekmesi imkansızdı. Şehirden uzaklığından faydalanan ay, koskocaman olmuştu. Çevresinde bembeyaz, acayip bir ışık…  Tülin! Perspektif olarak bir kubbeye bakıyor gibiydim. Bir binanın külahına benziyordu görüntü. Çarpan, kesinlikle alkol değil; dolunaydı. Hale beni çarpmıştı. Eminim, “hale”nin anlamını bilmeyen bir sürü “Hale” vardır…

Görüntünün üzerine bir yazı yazdığımdan günün tarihini bulabildim: 12.12.08

Gerçekten de bir seneyi biraz geçmiş.  Yazdığımın sonu şöyle bitmiş:

Ayna döner.
Ay gösterir.
Ayna size,
Ay bana.

***

Tabii ki ayın anlattıklarının bana kalması gerekliliğiyle yazının bu kadarını kafi buldum buraya yazmak için.

O an, hayatımda sanki aydınlanacak hiç bir şey kalmamıştı. Geçtiklerim, yolum ve durağım daha ışıklı olamazdı. Gizem, özlem ve gelecek de yoktu. Yalnız “hale ” vardı; bir de benim görüntüm.

Öyle hissettim.

O ışıklı halkaya karışıp gitmek istedim.

Niye gidemedim?

Bazı insanlar var ki suratlarına güzel şeyler söylemek içinizden gelmez; sonrasında ise haklarında hiç konuşmamak, hatta onları hiç tanımamış olmak istersiniz. En sonunda da gerçekten tanımaz olursunuz.

Uzun zamandır unuttuğum bir şey var ki şöyle de insanlar var: Suratlarına her zaman iyi bir şeyler söylemek ve övgüler yağdırmak isteyeceğiniz; arkalarından ise sadece ne kadar mükemmel insanlar olduklarını anlatabileceğiniz… İşte bu çok nadir oluyor; ama oldu mu çok güzel oluyor. Keşke daha sık olsa…

Bu insanlar, gökyüzüne bakmadığınız bir anda kaydığını fark ettirecek kadar güçlü bir yıldız gibiler… Yazık, o sırada dilek tutmak aklınıza gelmez. Bir çok şans,  iyi niyetten, saygı ve çekiniklikten ve bir anlık boşluktan dolayı yitip gider.

Şans ve şanssızlığı hoş şekilde anlatan “La Fille Sur Le Pont”un görüntüleriyle işte size L. Cohen’in son albümü “Ten New Songs”tan bir parça:

Yolun sonunda kurulacak tek bir cümlenin önce şiir, sonra da şarkı olmuş hali:

A Thousand Kisses Deep – Youtube

Nerede iyi, gerçekten iyi bir kişi görsem biliyorum ki mutsuz. Nerde iyi niyet bolluğundan kaygısızlaşmış; eli açık, gönlü açık birini görsem yine biliyorum ki mutsuz.

Nerede kötü, hatta iyilikle kötülüğün ayırdını artık yapamayacak halde olup bunu da bir takım felsefemsi kapaklarla satmaya çalışan birini görsem biliyorum ki “işleri tıkırında”.

Keşke gerçekten iyi ve kötü ayrımının göründüğü gibi olmadığını derinlemesine biliyor olsalar veya keşke başka bir düzeyde iyi ve kötü ayrımının gerçekten de başka olduğunu hissetmiş olsalar…

İyi ve kötü demek, her şeyi ikiye bölmek, ak ve kara demek elbette ki istenen bir iş değil. Fazla derinine inerseniz; iyi ve kötü, güzel ve çirkin, ahlak ve ahlaksızlık… Bu karşıtlıklar eriyip yok olur. Biri diğerinin içinde değişir durur ve aynı anda ikisi aynı suya akar gider.

Başkalarının kötülükleri, ahlaksızlıkları, akılsızlıkları,suçlamaları, yargılamaları için ne zaman kayıtsızlık halinde kalabilirseniz ya da ne zaman toplumun “genel geçer iyi”si sizin için “pek fena sınıfta kalır” hale gelirse, sizi sevmediğini bildiğiniz birini önyargısız dinleyebilirseniz, ne zaman kendinizi “sosyal” bir tehlike anında ya da bir şeyleri kaybetmek pahasına da ortaya koyabilirseniz; o zaman verdiğiniz karar, karardır; söylediğiniz söz, sözdür. Karar verirken kendinizi kayırmazsanız ve kendinize taraftar aramazsanız o zaman size güvenilebilir.

Ne zaman ki suçlu olan da, mutlu olan da, yanlış davranan da, bencil olan da sizsiniz; o zaman bunların tümü geçicidir ve mihenk sizsiniz. Ne zaman ki yanlış olan o, bu, şu veya onlar ise o zaman hiç uğraşmayın. Daha da basitini söyleyivereyim: Ne zaman ki olan biten sizsiniz; mihenk sizsiniz. Ne zamanki olan biten sizden gayrı, mihenk sizden gayrı. Başkası ve hatası sizden gayrıysa yüzyıllardır sıradan olanın her zerresine yazılmış olan iyi-kötü ayrımı sizin için vardır ve olmalıdır.

İyi ve kötü işin özünde aynı denize dökülür. “Deniz”lik durumunda iyi-kötü, ahlak ve ahlaksızlık ayrımı yoktur; çünkü su kendi içinde ayrışmaz. Lakin sığ su “deniz” gibi değildir; çabuk pislenir. Sığ bir su birikintisi, gerçek bir “deniz” olma hayalinde olabilir. Henüz göl bile olamadan doğrudan sonuca giderek başkalarından yarım yamalak duyduğu şeyleri tekrar edip kendini rahatlatabilir: “Benim için iyi-kötü yok; ahlak-ahlaksızlık yok” diyebilir. Bunları lafta söyler; yetmezmiş gibi hemen akabinde de başkasının hayatını yargılama işine koyulur.  Birebir “o kişi ya da öteki” olduğunda ne yapacağından eminmiş gibi “dışında kalanı” eleştirir durur.

Su birikintilerinin yanıldıklarını düşünüyorum; bence sığ su birikintileri deniz değildir ve “uçsuz bucaksız” numarası yapmak onların görünümünü pek değiştirmiyor. Onlar, son damlalarına kadar iyi-kötü, ahlak ve ahlaksızlık ayrımına yapışmalılar.

Başkalarına zararı dokunan, başkalarının açıkça kötülüğünü isteyen, başkalarının mutluluğunu fazla bulanlar için iyi-kötü ayrımı olmalıdır. Onların ilkil engeli “iyi ve kötü”dür ve bunu su birikintisi iken ne yapsalar aşamazlar. Çok daha fazla su damlası biriktirmeleri gerekir. Çok daha fazla yaşam biriktirmek ya da başkalarınınkini harcamak, onlar içindir.

Başkalarına faydası dokunan, başkalarının açıkça iyiliğini isteyen ve başkalarının mutluluğunu az bulanlar için iyi-kötü ayrımı olsa ne olur olmasa ne?  Onlar için, seyahatlerinde yol yemeği olarak bulunacak kesin bir şey vardır: Daha fazla acı. Onların ilkil engelleri budur.  Onların mihenkleri başkalarının “iyi-kötü” algısı değil, bizzat kendileridir. Fakat onlar için iyi-kötü ayrımı hiç olmadı diyemeyiz. “Zamanla kayboldu” diyebiliriz.

Çok daha fazla su damlası dağıtmak, yalnız onlar içindir.

Kuzucuklarım biz bu 2010′a daha önce de girmemiş miydik? Hep aynı seneye mi giriyoruz nedir? Plak dönüyor da acaba sabit olan pikap iğnesi biz miyiz?

Evet, bu cümleyi düşünüp düşünüp yeteri kadar moralinizi bozdu iseniz arkalara doğru ilerleyin canlarım. Burada kalabalık yapmayın.

Teee Ekim’den beri yazacağım da yazacağım. Yaşlılık jargonuna alışın artık siz de; kısmet bugüneymiş…

Arada neler oldu?

Ölüp ölüp dirildim; eşraf da ölüp ölüp dirildi. Dirilikte karar kıldırdılar bizi ne sebepleyse… Sağlık sorunları şimdilik terk eyledi; çok şükür.

Ondan sonra yüksek lisans bitirme tezimi bitireyim dedim; lakin o benim sosyal hayatımı bitirdi. Hoca da beğenmedi. Bazı yerlerde virgül koyacağıma noktalı virgül koymuşum ve daha bir çokları; fekat bu kusurları şubata kadar düzelteceğim. Süresi uzatılmış.

Sabaha karşı tufan koptu fena halde gök gürledi, yağmur yağdı. Gümbürtüyle uyandım zevk içinde. Takdir edersiniz ki zerrece korkum yok; oh dedim: Sonunda! Sonunda kıyamet kopuyor; yaşasın! 2010′un ilk sevinci, belki de son sevinci olacak ve galiba sonunda herkes ölüyor! Tam neş-e içinde yatağımda dönüyordum ki baktım kıyamet kopmuyor.

O saat bu saattir “Allah’ım Neden Ben?” isimli felsefe kitabını okuyorum.  Cevapları bulamadığım için referanslara bakıyorum: 1936; Çünkü İşte Öyle, 1945; Onlar Da Hep Çocuktular, Büyümeselerdi Bari, 1984; Ama George Orwell Değil Çok Şükür; 1968; Bırakınız Yapsınlar, Bırakınız Geçsinler Yazarı: Simit Adam; 1972; Hatasız Kul Olmaz Fakat Sen Yine de Seveceksin Diye Bir Kaide Yok, 1981; Hoş Gör Sen Affet Gitsin Aldırma; 1980; Ne Olursan Ol Sakın Gelme (Hazır değilim, çok uzaktayım çok; bir şarkı var aklımda söylemesi ayıp.) 1983; Beni Kör Kuyularda Merdivensiz Bıraktın, 1999; Akşam Oldu Hüzünlendim Ben Yine, 2002; Yine Yeşillendi Fındık Dalları, 2007; Sana Gitme Demeyeceğim Fekat Kal Dediğimi Hiç Hatırlamıyorum ya Lavin, 2008; Ak Akçe Kara Gün İçindir, 2009; Eski adamlar doğruyu söylemiş bir çiçekle bahar olmaz, nane limon kabuğu bir güzel kaynasın aman hah hah hah hah. 2010; Oldu Mu O Kadar Yok Artık Daha Neler.

Onca yılı devirdim, koskoca yirmi beş yaşıma geldim; düşünün artık, ne kadar yaşlıyım ve tek bir kimseyi özlemekteyim sayın seyirciler:

Barış Manço.

Açık konuşayım; 2010′dan istediğim öte beri yok. Çer çöp getirmesin koyacak poşet kalmadı. Naylonlar çevreye zarar veriyor. Getirecekse pırlantalar, inciler getirsin. Aklınıza ilk olarak para  geldi ise demek maddiyatçısınız beni hiiiiiç suçlamayın. Ben mana alemini kast etmiş idim.

Efenim 2010 olmuş, 1879 olmuş ve hatta 1946… Benim için hiiiiç fark etmez. Beklediğim tek bir zaman var.  O gün tüm tecahül-i arif sanatkarları karşıma dizilecekler. “Eeee neymiş, neymiş? Nasılmış işin aslı?” diye soracağım. Dövüne dövüne anlatacaklar… Fekat bu esnada ben çok uzaklarda olacağım…

O vakte kadar ifade etmek istediğim hakikat ise şundan ibarettir:

Arifler için geliyor;

Eski adamlar doğruyu söylemiş
Bir çiçekle bahar olmaz
Kişi kendini bilip sağa sola sormalı
Can pazarı bu oyun olmaz
Zürefanın düşkünü beyaz giyer kış günü
Sonunda şifayı kapıp da şaşırınca
Cana gel beni dinle iyi yaz
Defteri kalemi al iyi yaz
Nane limon kabuğu bir güzel kaynasın aman
Ha ha ha ha ha içine hatmi çiçeği biraz tere otu katasın aman
Ha ha ha ha ha hatta biraz tarçın bir tutam zencefil aman
Ha ha ha ha ha bin derde deva geliyor biraz daha sabret güzelim
Ha ha ha ha ha hapşu
Çok yaşa
Sen de gör
Rahat ve iyi yaşa!

İlgilenenler için kung-fu filmleri ile ilgili bir kaç bir şey yazabilirim; çünkü iyi olanların hepsini izlemiş bulunuyorum. Türkiye’de erişimi olan ve haberdar olduğumuz tüm Uzakdoğu dövüş filmlerini tamamladım. Bir zamanlar Kore ve özellikle Güney Kore sinemasına odaklanmıştım ve iyi örneklerin çoğunu izlemiştim. Şimdi de aynı şekilde Çin efsanelerine dayanan ve geneli Çin yapımı olan Hero, Crouching Tiger Hidden Dragon ve House of Flying Daggers gibi çok bilinen ve çok başarılı filmlerin ardından pek duyulmamış (en azından buralarda), kıyıda kalmış aynı tarz filmleri araştırmaya başladım.

Bir kere öncelikle üstteki üçlüyü kesinlikle izlemelisiniz. Bu tarz dövüş filmleri, erkekler için yapılmış gibi görünse de işin aslı kesinlikle öyle değil. Hatta bazılarında feminist duruşlar bile var. “Savaş sanatları”nın daha çok “sanat” kısmı üzerinde durulmuş ve dövüş sahnelerinde kan ve şiddetten çoğu zaman eser yok; hareketlerin düzenlenmesi ve açı hesaplamaları insana bir dans gösterisi izlediği izlenimini veriyor. Dolayısıyla bu tarz filmlerde koreografiden bahsedebiliriz. Zaten bu filmlerin özel tarafları; abartılı anlatımlarının yanında; dövüş sahnelerindeki estetik, renklerin canlılığı ve çevrenin görkemi, savaş ve dans sahnelerindeki koreografi, çoğunda  bulunan saray dekorları, kostümler… Çoğu zaman dövüş sahnelerindeki estetiğe fazla kaptırabilir; o renkler, kostümler ve müziklerle ne izlediğinizi unutabilirsiniz. Dolayısıyla bu tarz filmleri sıradan kung-fu ya da dövüş filmlerinden ayırmak gerekiyor. Özellikle Zhang Yimou’nun ve Ang Lee’nin bu tarzda çektikleri hiç bir filmi kaçırmamak gerekiyor. Hero ve House of Flying Daggers, Zhang Yimou’nun yönetmenliğinde; dört Oscar’lı Crouching Tiger Hidden Dragon ise Brokeback Mountain ve Lust, Caution’dan da tanıdığımız Ang Lee’nin yönetmenliğinde çekilen filmler…

Bu üç film bahsettiğim tarzın en başarılıları sayılabilir. Diğerlerine göz atmak gerekirse; bunlardan sonra benim için Xiaogang Feng’in yönettiği bir Hamlet uyarlaması olan The Banquet gelir. Görsel olarak yine çok başarılı filmlerden biriydi. Zhang Yimou’nun yönettiği Curse of the Golden Flower adıyla çevrilen filmi ise yine sanat yönetmenliği açısından dahiyaneydi; ancak film sonu bakımından bana kalırsa oldukça zayıftı. Yalnız şöyle bir durum var; insan senaryoya ya da bağlantılara çok fazla takılmadan bu filmleri izleyebiliyor. Çünkü çekimlerdeki renk cümbüşü ve simetri düşkünlüğü, bu güzellikleri izleme isteği yaratıyor.

Filmleri beğeni sıralamama göre yazmaya devam ediyorum: Sırada The Promise olarak çevrilen Wu Ji var. Bu filmde “kader” sorgulanmış; savaş sahneleri üzerinde pek fazla durulmamış; öyküdeki fantazi dozu diğerlerine göre daha yüksek ve anlatım daha masalsı. Estetik savaş sahneleri bu filmde pek yok. Masal yönü daha ağır olduğundan diğer filmlerin bana göre biraz gerisinde kalıyor. Zaten bu filmlerin tamamını aynı kategoriye sokmak oldukça zor. Kimilerinde aşk, kimilerinde savaş, kimilerinde entrika, kimilerinde hepsi birden ağır basıyor. Bu kategoriyi geniş tutarsanız Jet Li filmlerinin bazılarını da zevkle izler bulabilirsiniz kendinizi. Filmleri araştırmanın ve iyilerini seçip izlemenin sonu gelmiyor.

Devam edelim; daha sonra Warriors of Heaven and Earth var ki o da fantastik sanatsal dövüş filmleri kategorisinin biraz dışında kalan bir film. Dolayısıyla benim ilgimi çok fazla da çekmedi. Türklerle savaş halinde bulunan Tang Hanedanlığı anlatıldığı için ilgimi çekmişti. Onu çok beğendiğimi söyleyemeyeceğim. Sıralamamın sonunda ise Jade Warrior isimli Çin-Fin ortak yapımı bir film bulunmakta. Başlangıcı oldukça iyi olan bu film sonlarına doğru tamamen sürrealizme geçiş yaptı ve estetik açısından yukarda bahsi geçen filmler kategorisine girmiyor. Yine de Çin ve Finlandiya arasında  nasıl bir bağlantı olduğunu merak ediyorsanız izleyebilirsiniz; fakat film bu konuyu da muğlak bırakıyor.

Bu arada hepsini izledim demiştim; ama yazarken unuttuğum şeylere film sitelerinden bakarken fark ettim ki hala iyi örnekler var ve aramaya devam edilebilir. Örneğin Jet Li filmi olan Fearless … Bir de dövüş filmi olup olmadığını bilmemekle birlikte Milarepa isimli filme rastladım. Film Butan’da çekilen bir Tibet filmi. Sadece bu bile benim açımdan merak uyandırıyor. Bulabilir isem onu da izlemeyi düşünüyorum.

İzlediklerim içinden kendi sıralamamı vermiş bulundum. Herkesin sıralaması değişecektir. Kimileri bu fantastik, sanatsal dövüş filmlerinden hiç keyif almayabilir; bu da çok doğal. Zira izleyecekseniz suyun üzerinde yürüyen ve dağların üzerinden uçan kılıç ustalarını doğal karşılamanız gerekmekte. Çinliler efsanevi savaşçılarını ve kılıç ustalarını yarı-tanrı olarak tasvir ettiklerinden filmlerdeki karakter yorumlamaları gerçeküstü; fakat şuna dikkat etmek gerekir ki Çin filmlerinin “belirli bir tarzı” var. Yüksek bütçe ile çekilenlerdeki görsellik ve koreografi çok üstün. Bu tarz bir kaç film izleyince “keşke” dedim. Keşke, Türk filmlerinde de ulusal bir tarz olsa idi; bu kadar destanı, tarihi, kültürü, güzelliği olan bir ülke ve milletten olan yansımalar kuvvetli olsaydı…

Sayfamda en çok gezi fotoğraflarımı paylaşmak istemiştim aslında başında; fakat sonra olaylar başka türlü gelişti ve daha çok “yazı-yoğun” bir sayfa halini alıverdi Ezgi’nin Günlüğü. Daha sırada bekleyen yurtdışı gezi fotoğraflarım ve yorumlarım var; ama daha gelemedim oraya.

Gezdikçe fotoğrafların arkası geliyor. Bu sefer de üşenmedim; sabahın köründe arkadaşımla birlikte Sultanahmet’e gittim. Herhangi bir şeyin fotoğrafını çekerken; portre çekmiyorsam tabii; insanların kareye girmesinden hoşlanmıyorum. Dolayısıyla oldukça erken saatte yola çıktık.

Amaçlardan biri de hiç kimseler yokken Sultanahmet’te okunan sabah ezanını dinlemekti. Mutlaka yapılması gereken bir şey olduğunu söylemişti bir arkadaşım. Gerçekten de o ışıklarla, ıssızlık ve sessizlikte camii avlusunda bulunmak etkileyici idi. Bu arada şu sıralar buna niyet ederseniz; sabahın kör vakitlerinde bile Sultanahmet Meydanı’nın çok güvenli olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim. O yönden bir kaygınız olmasın.

Son günlerde hiç bir şeyi ertelememeye çalışıyorum. Plan yapmaktan çok; hareket halinde geçiyor artık hayatım. Bundan da çok mutlu olduğumu söyleyebilirim.

Hava aydınlanmadan önce Sultanahmet Camii’nin ve Aya Sofya’nın fotoğraflarını çektik. Daha sonra ise gündoğumu ile birlikte Alcastra Çarşı’sının önünden Topkapı Sarayı’na doğru çıkarken restore edilmiş güzel evleri çektik.

Bir gün önceki gezintimin yorgunluğu hala üzerimde olduğundan ve pek uyumadığımdan ne yazık ki Eminönü’ne yürüyüp erken saatlerde deniz fotoğrafları çekemedim; ama çok yakında bunu da gerçekleştirmek niyetindeyim.

Umarım fotoğraflara bakarken gelmiş kadar olursunuz. Bu yazı da bir başka “az laf çok fotoğraf” yazısı olacağa benziyor. Büyütüp büyütüp bakınız :

Bu aralar işim gücüm yok. En ağır iş, yaşamanın kendisi oldu gibi geliyor.

Bu güzel havalarda insan kendini eve kapatma eziyetini kendine etmemeli diye düşündüğümden ihmal ettiğim İstanbu’a daha yakından bakmaya karar verdim. Makinayı alıp bölge bölge gezmemek, bu “en güzel şehre” ayıp etmek demek oluyor.

Gülhane’den başlamalı dedim. Bu yaşıma kadar Arkeoloji Müzesi’ne gitmemiş olmam ayıp; ama yeniden fark ettim ki bazı şeylerin zamanı var. Zamanı bu sabahmış. Yarım yamalak iş yapmayı sevmem. İlk katı üç saatte gezdiğimi itiraf ediyorum. Az bile. İlk kattan sonra civarda kahvaltımı ettim; diğer katları tamamladım ve Eski Şark Eserleri Müzesi ile Çinili Köşk Müzesine de girdim. Bununla birlikte Gülhane Parkı’nın içinde kalan tek bir müze hariç Gülhane Bölgesi’nin müze kısmı benim için kapanmış oluyor.

Lahitler, heykeller; Mısır, Suriye, Kıbrıs, Lübnan ve Anadolu kalıntıları hepsi birbirinden güzeldi. Kim ne derse desin; insan en çok heykellerde kalıyor. Mermerde kumaş görüntüsü bire bir olarak nasıl verilebilir diye hayretler içinde kalıyor. Bir tane perspektif hatası olmadan, tek kusur dahi olmadan bu kadar estetik ifadeler nasıl verilebilir?

En çok Topkapı, Dolmabahçe, Aya Sofya ve Yerebatan Sarnıcı gezdirilir bizim okullarda. Aslında o da bir şans tabii ki; buraları ziyarete teşvik etmeyen okullar da var. Lakin Arkeoloji Müzesi’nin ve hem kazıların hem de müze yapım aşamasının sorumlusu  olan Osman Hamdi Bey’in değeri gereğinden çok az biliniyor. Kendisi tüm kazıların başında bulunmuş ve müzeyi de yaptıran o. Ayrıca Osmanlı Devleti’nin okumak üzere Avrupa’ya gönderdiği  ilk beş gençten birisi olmuş.

Yine çok fotoğraf çektim; en sevdiklerimden bazılarını zevkle buraya koyuyorum. Bu yazı da bir başka “az laf, çok fotoğraf” yazısı.

Kaç günden beri çıkarmayı düşünüp durduğum müze kartını bir gün içinde aldım. Müze kartı almak aklımda vardı; ama haftasonu için bir yere gitme planım yoktu. Fakat yine şartlar bir araya geldi ve gezmek için her türlü koşul oluştu.

Dolayısıyla yolumuz önce Haliç’te kahvaltıya daha sonra da Balat’ın arka sokaklarına düştü. Hazır gelmişken Kariye Müzesi’ni gezelim dedik. Daha sonra da yakın civarlarda uzaktan uzağa bir binaya gözüm düştü ve fotoğrafını çekmek istedim. Burası Özel Fener Rum Lisesi’ymiş. Bina kırmızı ve çok heybetli. İnsan çok uzaktan bile binayı fark edebiliyor. Ben de yakınına gitmenin ve bir kaç fotoğrafını çekmenin iyi olacağını düşündüm.

Ordan da yakın olduğunu bildiğimiz Fener Rum Ortodoks Patrikanesi’ne kadar gittik. Orayı merak ettim ve havasını solumak istedim. Burada da fotoğraf çekme imkanı buldum.

Bugünlük az laf, çok fotoğraf…

Müze kartımı aldığımdan dolayı bundan böyle daha çok fotoğrafla karşılaşmanız muhtemeldir. Havalar serinken İstanbul’dan ayrılamayanlar için ve hala gezmemişler için yapılacak en iyi şey Ramazan kalabalığı basmadan Sultanahmet, Gülhane ve Topkapı civarlarını basmak olsa gerek.

Yarın itibariyle erkenden Gülhane’den başlıyorum gezmeye… Gezdiğim yerleri şu sıralar gezme imkanınız yoksa sayfamdan benimle gelebilirsiniz…

Robert Plant Darkness Darkness

Darkness, Darkness, be my pillow, Take my head and let me sleep
In the coolness of your shadow, In the silence of your deep
Darkness, darkness, hide my yearning, For the things I cannot see
Keep my mind from constant turning, To the things I cannot be
Darkness, darkness, be my blanket, cover me with the endless night
Take away the pain of knowing, fill the emptiness with light
Emptiness with light now

Darkness, darkness, long and lonesome, Is the day that brings me here
I have felt the edge of sadness, I have known the depths of fear
Darkness, darkness, be my blanket, Cover me with the endless night
Take away this pain of knowing, Fill this emptiness with light now
Emptiness with light now

Darkness, darkness, be my blanket, cover me with the endless night
Take away this pain of knowing, fill this emptiness with light now
Oh with light now.
Darkness, Darkness, be my pillow, Take my head and let me sleep
In the coolness of your shadow, In the silence of your deep
In the silence of your deep
In the – oh oh yeah
In the summer baby
come on come on come on baby…

İçimden yine yalnızca gitmek üzerine bir şeyler yazmak  gelse de ne bu istek ne de bu konudaki yazma isteğim biteceğinden bu isteğe bir gem vurmak mecburiyetindeyim. Hem bana yine bir yolculuk görünüyor. Ne kadar şaşırtıcı değil mi? Bunun bir dışarıya olanı var; ki artık dış yolculuklardan bunaldım. İçeri yapılanının ise sürekli devam ettiğini söylememe gerek de yok tabii.

Geçtiğimiz hafta çevremdekilere dair sağlık sorunları dolayısıyla karanlık bir hafta geçirdim. Bundan şikayet etmek de pek bana göre değil. Çevremdekilere ya da bana ne olursa olsun; fikrimi, aksi tavrımla beraber koruyorum: “Her şey, her zaman tam da olması gerektiği yer, zaman ve şekilde oluyor.” İnsanlar için bunu kabul etmenin çok zor olduğu çok zaman oluyor. Belki bunu en iyi yaşamış olanlardan biri benim. “Yine de kendimin peşini bırakmayacağım; bakalım bu sefer neler öğrenmem, neyin üzerine çıkmam gerekiyor?” diyordum. Herkes biraz ‘zeytinyağı’ olup yüzeye çıkmanın yolunu aramalı bana kalırsa…

Sonra insan tekrar bir durup düşünüyor; ya aşmam gereken bir şey yoksa ve her şeyi öylece bırakıp hüznün içine dalıp, iç sıkıntısına kaptırıvermekse doğru olan? Bir kere olsun kendimi kurtarmasam mı? İnsan, hemen her zaman kendini kurtarıyor acılardan; yaşama, başkalarına göre daha az sayıda iplikle de olsa bağlı kalıyor. Eğer önümüze gelen engelleri bir bir ve git gide daha da yükselen çitleri bacaklarımızı kırmadan atlıyorsak ve en sonunda boyumuza ulaşan bir engel çıkıyorsa karşımıza, yine de gerilip atlayalım mı? Yoksa bu son çitin önüne bağdaş kurup bugüne kadar kültürümüzle hiç bağdaşmamış bulunan malum şarkı eşliğinde, rakımızı  “batsın bu dünya, batmayacaksa da beni rahat bıraksın” nidalarıyla içmeli miyiz? Ancak boyu kadar engelin dibine gelmiş olanlar, o sofrada yanıma gelmek ister büyük ihtimalle. Soracağım sorulara cevap verebilecekler azdır.

Uzun süredir bocalamıyordum. Çok uzun süredir. Öyle ki bocalamanın ne olduğunu hatırlamıyorum.

Bu çit benim boyum kadar. Bir ip üzerindeyim; dünya mı batsın; yoksa ben yine başka yerlere, yükseklere mi gideyim? İlkinde ben de batmış sayılıyorum. Ama ya ikincisinde bile ben yine batmış sayılıyor ve bunu bilmiyorsam?

Evvelden öğrendiğim bir şey varsa hayatta herhangi bir şeyin arkasına, üstüne yaslanma, oturma; herhangi bir kimsenin ya da nesnenin garantisini arama! Gidiyor…Gitti… Gidiyor… Gidiyorlar ve hep gidecekler. Sadece yaşa. Akıntı gideceği yere giderken, salın üzerinde durmak yeter sana.

Kendine tutun; kendin kaybolduğunda; bunun için üzülemezsin! O boyun kadar çiti, ancak kendine dayanarak atlayabilirsin.

Niye bırakmasın yoksa peşimi?

Hazirandan beri; taaa hazirandan beridir gitmeye çalışıyorum burdan. Olmuyor.

Çoğunlukta kötü haberlere bağlı olarak burda kalıp duruyorum. Gidemiyorum.

Gitmeyi çok istediğimden olabilir mi? Olabilir; bilemiyorum.

Dışardan gezmedeyim, keyifteyim gibi görünüyor ya; değilim.

Yaşa gitsin diyorum kendime; şükür de öyleyse.

Sarıyer'in sırtlarından bir görünüm Temmuz 09