Bu aralar işim gücüm yok. En ağır iş, yaşamanın kendisi oldu gibi geliyor.

Bu güzel havalarda insan kendini eve kapatma eziyetini kendine etmemeli diye düşündüğümden ihmal ettiÄŸim Ä°stanbu’a daha yakından bakmaya karar verdim. Makinayı alıp bölge bölge gezmemek, bu “en güzel ÅŸehre” ayıp etmek demek oluyor.

Gülhane’den baÅŸlamalı dedim. Bu yaşıma kadar Arkeoloji Müzesi’ne gitmemiÅŸ olmam ayıp; ama yeniden fark ettim ki bazı ÅŸeylerin zamanı var. Zamanı bu sabahmış. Yarım yamalak iÅŸ yapmayı sevmem. Ä°lk katı üç saatte gezdiÄŸimi itiraf ediyorum. Az bile. Ä°lk kattan sonra civarda kahvaltımı ettim; diÄŸer katları tamamladım ve Eski Åžark Eserleri Müzesi ile Çinili Köşk Müzesine de girdim. Bununla birlikte Gülhane Parkı’nın içinde kalan tek bir müze hariç Gülhane Bölgesi’nin müze kısmı benim için kapanmış oluyor.

Lahitler, heykeller; Mısır, Suriye, Kıbrıs, Lübnan ve Anadolu kalıntıları hepsi birbirinden güzeldi. Kim ne derse desin; insan en çok heykellerde kalıyor. Mermerde kumaş görüntüsü bire bir olarak nasıl verilebilir diye hayretler içinde kalıyor. Bir tane perspektif hatası olmadan, tek kusur dahi olmadan bu kadar estetik ifadeler nasıl verilebilir?

En çok Topkapı, Dolmabahçe, Aya Sofya ve Yerebatan Sarnıcı gezdirilir bizim okullarda. Aslında o da bir ÅŸans tabii ki; buraları ziyarete teÅŸvik etmeyen okullar da var. Lakin Arkeoloji Müzesi’nin ve hem kazıların hem de müze yapım aÅŸamasının sorumlusu  olan Osman Hamdi Bey’in deÄŸeri gereÄŸinden çok az biliniyor. Kendisi tüm kazıların başında bulunmuÅŸ ve müzeyi de yaptıran o. Ayrıca Osmanlı Devleti’nin okumak üzere Avrupa’ya gönderdiÄŸi  ilk beÅŸ gençten birisi olmuÅŸ.

Yine çok fotoÄŸraf çektim; en sevdiklerimden bazılarını zevkle buraya koyuyorum. Bu yazı da bir baÅŸka “az laf, çok fotoÄŸraf” yazısı.