Artık eminim. İstanbul platonik bana.

Niye bırakmasın yoksa peşimi?

Hazirandan beri; taaa hazirandan beridir gitmeye çalışıyorum burdan. Olmuyor.

Çoğunlukta kötü haberlere bağlı olarak burda kalıp duruyorum. Gidemiyorum.

Gitmeyi çok istediğimden olabilir mi? Olabilir; bilemiyorum.

Dışardan gezmedeyim, keyifteyim gibi görünüyor ya; değilim.

Yaşa gitsin diyorum kendime; şükür de öyleyse.

Sarıyer'in sırtlarından bir görünüm Temmuz 09

Dün itibariyle ÅŸehir merkezinden biraz uzaklara kaçma fırsatı yakaladım ve Tarabyaüstü’nde oturan bir arkadaşıma gittim. ÇocukluÄŸumu bilen bir arkadaşımdı ve tanıştığımızdan beri çok zaman geçmiÅŸti. Temel deÄŸiÅŸiklik büyümüş olmamızdı ki daha nesnel ÅŸekilde bakarsak; aslında yaÅŸlanmıştık. Onun artık Lucia adlı çok sevimli bir köpeÄŸi vardı. Önemli farklardan biri buydu sanki. Zira konuÅŸmaya baÅŸlayınca bir çok ÅŸeyin aynı kaldığı duygusu sardı ve göze çarpan deÄŸiÅŸiklik ancak bu olabildi.
Okumaya devam edin