Hadi yafta ve etiket üzerine konuşalım.

Aslında konuÅŸmak deÄŸil benim amacım. KonuÅŸmak iyi; ama bunu iÅŸteÅŸlikten yani “karşılıklı olmaktan” çıkarasım var. En azından bu konuda. Ä°ki çift de lafım var:

Birilerini bir yerlere dahil etmeye mi çalışıyorsunuz? Bir kategoriye girsin diye mi zorlayacaksınız birinin idrakini? Hani oraya buraya sığsın, tepersem belki ÅŸuraya sığar diye… Yok. Yapmayın! Özellikle tek noktadan bakacaksanız ve idrakiniz bütünü algılamaktan çok uzaksa sakın yapmayın!
Okumaya devam edin

Bir kere daha bitiyor şubat. Artık akşamüstü gezintilerinde hava aydınlık olmaya başladı. Lapa lapa kar yağışını hayal etmek için önümüzde uzun, güneşli günler olacak. Şubat bana bir türlü bitmedi bu sene. Sanki süre geçmek bilmedi ve zamana asılı kalmış gibi hissettim. Kışın bitişiyle birlikte sanki yeni kararlar vermem ve yine yeniden düşünmem gerekiyor; öyle hissediyorum aslında. Madem havada aydınlığı gördüm, hayatta da yeni aydınlıklar bulma vakti de artık gelmiştir.

Hem mevsimsel hem ruhsal bir deÄŸiÅŸim dönemi mart. Karanlıktan aydınlığa bir geçit gibi. Havaya baÄŸlı olarak deÄŸiÅŸen ruh halimiz bir süre parçalı bulutlu ve yer yer yağışlı olacak belli ki. Kışın, mevsimin genel melankolik hali yüzünden genellikle üretime ve çalışmaya daha yatkın oluyorum ve martın geliÅŸiyle aklıma “denizin hayali” düşmeye baÅŸlıyor. Daha güneÅŸi bile doÄŸru düzgün görmeden, denizi ve kumu hayal etmek de ayrı bir yetenek olsa gerek. Geçen sene son kar yaÄŸdığında; ben baharın geldiÄŸini hissetmiÅŸtim. Son kardan sonra bir daha hava doÄŸru düzgün soÄŸumadı ve kısa sürede güneÅŸe yeniden kavuÅŸmuÅŸtuk. Bu sene de aynı ÅŸeyi ÅŸu sıralar hissediyorum: Düpedüz bahar geldi!

Okumaya devam edin