Yazısını yazabilmem için bugün olduğu gibi gittiğim yerleri özlemem gerekiyormuş sanırım.
Neredeyse iki sene olacak rüyamda gördüğüm bir geziyi gerçekleÅŸtirdim ben. Gezinin kendisi mi yoksa rüyanın kendisi mi daha “rüya” bunu söyleyebilmem zor.
ArkadaÅŸa yazısını yazacağım mutlaka dedim geçen. “Ä°mkanı yok yazamazsın iki sene oldu” dedi.
Selamlar.
Yılı geçti, ben hala Nepal, Butan ve Tibet gezimi yazacağım buraya. Anladım ki toparlayamayacağım. Nereye gitmiştim, hangi manastırlara ne sırayla girmiştim kültürlerine dair neler öğrenmiştim sanırım artık toparlamam çok zor.
Aynısı kısa süren Londra gezime de olmasın diye ÅŸimdiden bir kaç bir ÅŸey yazmak istedim. 14-18 Mayıs arasında bana çok kısa gelen zamanda önceden bulduÄŸumuz ucuz biletlerle koÅŸuÅŸturma ÅŸeklinde geçen bir Londra gezisi yaptık. Elbette ki mecburen zone 1 ve 2 içinde kaldık yalnızca. Böyle bir ÅŸehir 4-5 güne sığdırılmaya çalışılırsa ne olur? Mümkün olduÄŸu kadar çok yeri göreceÄŸim açgözlüğünde iseniz 4. günün sonunda yürümekten felç olabilirsiniz öncelikle. Ä°ki gün boyunca yorgunluktan ayağımın “yürü” komutuna raÄŸmen yürümediÄŸini gördüm.
Nelere sevindim?
Ezbere bildiÄŸim Phantom of the Opera’yı yerinde izlemek ve yine büyülenmek, sokaklarda öylesine dolaşırken her yerde tavsiyesi olan The Masala Zone’a tesadüfen varıp Tali yemek, ucuza lezzetli Çin yemeÄŸi yiyebilmek, Primark diye süper ucuz bir yerde alışveriÅŸ yapmış olmak, öneriler listesindeki ilk dört müzeye gitmiÅŸ olmak (hakkıyla gezdiÄŸimi söyleyemeyeceÄŸim bunun için hesaplarıma göre sekiz sene falan gerekiyor.), mümkün olduÄŸu kadar yürümek, London Eye’a gün batımında denk gelmek, Soho’da o kalabalıkta barlarda oturacak yer bulabilmiÅŸ olmak, Hyde Park ve Kensington Gardens’ı ucundan görebilmek, Her yerin sosyo-ekonomik bakımdan Ä°stanbul karşılığını bulup eÄŸlenmek. (örnek olarak Camden Markets bence bildiÄŸimiz Sultanahmet’in Londra versiyonu), Tower Bridge, London Bridge ve Big Ben civarında yürüyerek dolaÅŸacak vakti bulabilmek. Müzelerin bedava olması ve içlerinde fotoÄŸraf çekiminin engellenmemiÅŸ olması…
Nelere üzüldüm?
Haftalık sınırsız travelling card’ımı ikinci gün havaya uçurmuÅŸ olmak, girdiÄŸimiz geleneksel müzik yapan “traditional pub”ta oturacak yer bulamamış olmak, lisede bir senemizi provalarıyla geçirdiÄŸimiz Oliver Twist’i canlı izleyememiÅŸ olmak (ve sanırım tüm müzikallere giderdim fırsatım olsaydı), Natural History Museum’u en sona bırakmış olmak ve hakkıyla gezememek onun yerine Tate Modern gibi bir müzede vakit harcamak. (Bir bilene soracaksınız gitmeden oof of), Lübnan yemeÄŸi neymiÅŸ deneyememek, Sherlock Holmes’un müze ve sokağına vakit ayıramamak, The Science Museum’a gidememek, fotoÄŸraf makinemin yanlış modda kalarak kötü fotoÄŸraflara sebebiyet vermesi, hostela yakın olan tube station’ı geç keÅŸfetmek ve otobüslerin son derece kullanıcı dostu olduÄŸunu geç keÅŸfetmek…
Burayı gezme niyetiniz varsa,
Hakkıyla gezmek için en az on beÅŸ gün kalmaya çalışın, homofobik biriyseniz Soho’dan uzak durun ve burda gay bar olmayan bir bar bulma hayaline kapılmayın, gezeceÄŸiniz ilk müze Natural History Museum olsun, modern sanat aşığı deÄŸilseniz Tate Modern’le vakit kaybetmeyin. En az iki-üç müzikale gitmeye çalışın. İçme-gece eÄŸlencesi iÅŸlerini çok geçe bırakmayın, kapılarda kuyruklar var, yer bulmak pek zor. Metrodan çok otobüs kullanın. Metro kullanımı kolay; ama otobüs daha da kolay.
Kısa süreli bir ziyaret için mutlaka uğranması gereken yerler:
Natural History Museum, Tower Bridge, Soho, The Masala Zone, Zevke göre bir müzikal (tercihen The Phantom of the Opera), Oxford St, Piccadilly Circus, British Museum, Kensington Gardens…
İlgilisine bir kaç fotoğraf da koyayım da tam olsun.
Sayfamda en çok gezi fotoÄŸraflarımı paylaÅŸmak istemiÅŸtim aslında başında; fakat sonra olaylar baÅŸka türlü geliÅŸti ve daha çok “yazı-yoÄŸun” bir sayfa halini alıverdi Ezgi’nin Günlüğü. Daha sırada bekleyen yurtdışı gezi fotoÄŸraflarım ve yorumlarım var; ama daha gelemedim oraya.
Bu aralar işim gücüm yok. En ağır iş, yaşamanın kendisi oldu gibi geliyor.
Bu güzel havalarda insan kendini eve kapatma eziyetini kendine etmemeli diye düşündüğümden ihmal ettiÄŸim Ä°stanbu’a daha yakından bakmaya karar verdim. Makinayı alıp bölge bölge gezmemek, bu “en güzel ÅŸehre” ayıp etmek demek oluyor.
Kaç günden beri çıkarmayı düşünüp durduğum müze kartını bir gün içinde aldım. Müze kartı almak aklımda vardı; ama haftasonu için bir yere gitme planım yoktu. Fakat yine şartlar bir araya geldi ve gezmek için her türlü koşul oluştu.
Dolayısıyla yolumuz önce Haliç’te kahvaltıya daha sonra da Balat’ın arka sokaklarına düştü. Hazır gelmiÅŸken Kariye Müzesi’ni gezelim dedik. Daha sonra da yakın civarlarda uzaktan uzaÄŸa bir binaya gözüm düştü ve fotoÄŸrafını çekmek istedim. Burası Özel Fener Rum Lisesi’ymiÅŸ. Bina kırmızı ve çok heybetli. Ä°nsan çok uzaktan bile binayı fark edebiliyor. Ben de yakınına gitmenin ve bir kaç fotoÄŸrafını çekmenin iyi olacağını düşündüm.
Ordan da yakın olduÄŸunu bildiÄŸimiz Fener Rum Ortodoks Patrikanesi’ne kadar gittik. Orayı merak ettim ve havasını solumak istedim. Burada da fotoÄŸraf çekme imkanı buldum.
Bugünlük az laf, çok fotoÄŸraf…
Bir çoklarınız yazın sıcağının bastırdığı bugünlerde, çalışmak durumunda olduğunuz için Ege sahilleri ile ilgili bir yazıyı okumaktan hicap duyabilirsiniz. Bu duruma hak vermemek de mümkün değil. Affınıza sığınarak ben yine de bugünlerdeki en büyük özlemimi anlatacağım. Yazı boyunca, geçen yaz çektiğim fotoğrafları tıklayıp oralara gidebilirsiniz. Bu sene bir engel çıkmazsa orda daha uzun kalabileceğim ve umarım daha güzel fotolarla geri dönmüş olacağım.
Küçüklüğümden beri yazları Ayvalık’a giderim. Peder ve validenin iÅŸleri de onlara tüm yaz tatil yapma imkanı verdiÄŸinden ve ben de zamanında öğrenci olduÄŸumdan neredeyse tüm yazı orada geçirdiÄŸim söylenebilir. Yazlık evler belki baÅŸka aileler için gerekli olmayabilir. Uzun sürekli kalmak için vakit gerekli her ÅŸeyden önce… Okumaya devam edin
Bir kere daha bitiyor şubat. Artık akşamüstü gezintilerinde hava aydınlık olmaya başladı. Lapa lapa kar yağışını hayal etmek için önümüzde uzun, güneşli günler olacak. Şubat bana bir türlü bitmedi bu sene. Sanki süre geçmek bilmedi ve zamana asılı kalmış gibi hissettim. Kışın bitişiyle birlikte sanki yeni kararlar vermem ve yine yeniden düşünmem gerekiyor; öyle hissediyorum aslında. Madem havada aydınlığı gördüm, hayatta da yeni aydınlıklar bulma vakti de artık gelmiştir.
Hem mevsimsel hem ruhsal bir deÄŸiÅŸim dönemi mart. Karanlıktan aydınlığa bir geçit gibi. Havaya baÄŸlı olarak deÄŸiÅŸen ruh halimiz bir süre parçalı bulutlu ve yer yer yağışlı olacak belli ki. Kışın, mevsimin genel melankolik hali yüzünden genellikle üretime ve çalışmaya daha yatkın oluyorum ve martın geliÅŸiyle aklıma “denizin hayali” düşmeye baÅŸlıyor. Daha güneÅŸi bile doÄŸru düzgün görmeden, denizi ve kumu hayal etmek de ayrı bir yetenek olsa gerek. Geçen sene son kar yaÄŸdığında; ben baharın geldiÄŸini hissetmiÅŸtim. Son kardan sonra bir daha hava doÄŸru düzgün soÄŸumadı ve kısa sürede güneÅŸe yeniden kavuÅŸmuÅŸtuk. Bu sene de aynı ÅŸeyi ÅŸu sıralar hissediyorum: Düpedüz bahar geldi!
