Nispeten Eğlenceli Bir Yazı

(Yazı boyunca size Dilbert eşlik edecektir. Çizer: Scott Adams Büyütmek için karikatürlerin üzerine tıklayınız.)

Büyüdüm büyüyeli, kendimi diğerlerinden ayrıştırmayı sevmiyorum. Büyüklük taslamayı, kendimi övmeyi, sahip olduklarımdan bahsetmeyi sevmiyorum. Eskiden daha becerikli daha akıllıydım da, sonradan benden bir şeyler mi azaldı da kendimi terk eder oldum? Sanmıyorum. Şu anda çok mu akıllıyım; sanmıyorum.

Aslında bunları söylemeyi bile sevmiyorum. Dolaylı olarak kendime övgü içerdiğinden. Fakat açık konuşmak gerekirse dinlemeyi sevdiğinden; artık bildiklerini bile susmakta taraftar olan “ben” bile, bazı “şeyler” karşısında feveran ediyor.

Nedir bu şeyler? Kendinden ve dünyadan haberi olmayan kimseler. O yüzden onlara “şey” deyiverelim gitsin. Bir arkadaşımın tabiriyle IQ’su ayakkabı numarasıyla aynı olan insanlar.Gerçi şahsıma göre IQ’nun yüksekliği çok az şey ifade ediyor. Çok basit şeyler çözülemediğinde, kişiler kendilerine gereksiz bir önem atfettiklerinde akıllı insanlar çok daha kolaylıkla “aptal” damgası yiyebilirler.Fakat burada bu kategoriyi tartışmayacağım. “Öz be öz aptallar” üzerine konuşacağız ve şaka bir yana bu durumun iq ile hiç ilgisi yok aslında. IQ’nun bilimsel bir açıklamasını yapmaya çalışmayacağım. Aynı zamanda burdaki aptallık IQ düşüklüğü anlamında kullanılmadı. Okumaya devam edin

Yaşam hep zordu.Yeni bir şey değil bu. Büyük  ihtimalle olan biten şey ezelden beri hep aynıydı ve ne yazık ki hem böyle gelmiş, hem de böyle gidecek.

Eskiden ne yoktu peki? Bunu sorunca aklıma üniversitede ders aldığım Prof. Dr. Emre Kongar geliyor. Kendisi çok yerinde ve önemli tespitlerinden birini yaparak aynen şöyle demişti derslerin birinde: “Eskiden para ile görgü aynı elde toplanmıştı; şimdi nerde görgüsüz, para onun elinde!”

Okumaya devam edin