Nerede iyi, gerçekten iyi bir kişi görsem biliyorum ki mutsuz. Nerde iyi niyet bolluğundan kaygısızlaşmış; eli açık, gönlü açık birini görsem yine biliyorum ki mutsuz.

Nerede kötü, hatta iyilikle kötülüğün ayırdını artık yapamayacak halde olup bunu da bir takım felsefemsi kapaklarla satmaya çalışan birini görsem biliyorum ki “işleri tıkırında”.

Keşke gerçekten iyi ve kötü ayrımının göründüğü gibi olmadığını derinlemesine biliyor olsalar veya keşke başka bir düzeyde iyi ve kötü ayrımının gerçekten de başka olduğunu hissetmiş olsalar…
Okumaya devam edin

Bir çoklarınız yazın sıcağının bastırdığı bugünlerde, çalışmak durumunda olduğunuz için Ege sahilleri ile ilgili bir yazıyı okumaktan hicap duyabilirsiniz. Bu duruma hak vermemek de mümkün değil. Affınıza sığınarak ben yine de bugünlerdeki en büyük özlemimi anlatacağım. Yazı boyunca, geçen yaz çektiğim fotoğrafları tıklayıp oralara gidebilirsiniz. Bu sene bir engel çıkmazsa orda daha uzun kalabileceğim ve umarım daha güzel fotolarla geri dönmüş olacağım.

Küçüklüğümden beri yazları Ayvalık’a giderim. Peder ve validenin işleri de onlara tüm yaz tatil yapma imkanı verdiğinden ve ben de zamanında öğrenci olduğumdan neredeyse tüm yazı orada geçirdiğim söylenebilir. Yazlık evler belki başka aileler için gerekli olmayabilir. Uzun sürekli kalmak için vakit gerekli her şeyden önce… Okumaya devam edin

Bir kere daha bitiyor şubat. Artık akşamüstü gezintilerinde hava aydınlık olmaya başladı. Lapa lapa kar yağışını hayal etmek için önümüzde uzun, güneşli günler olacak. Şubat bana bir türlü bitmedi bu sene. Sanki süre geçmek bilmedi ve zamana asılı kalmış gibi hissettim. Kışın bitişiyle birlikte sanki yeni kararlar vermem ve yine yeniden düşünmem gerekiyor; öyle hissediyorum aslında. Madem havada aydınlığı gördüm, hayatta da yeni aydınlıklar bulma vakti de artık gelmiştir.

Hem mevsimsel hem ruhsal bir değişim dönemi mart. Karanlıktan aydınlığa bir geçit gibi. Havaya bağlı olarak değişen ruh halimiz bir süre parçalı bulutlu ve yer yer yağışlı olacak belli ki. Kışın, mevsimin genel melankolik hali yüzünden genellikle üretime ve çalışmaya daha yatkın oluyorum ve martın gelişiyle aklıma “denizin hayali” düşmeye başlıyor. Daha güneşi bile doğru düzgün görmeden, denizi ve kumu hayal etmek de ayrı bir yetenek olsa gerek. Geçen sene son kar yağdığında; ben baharın geldiğini hissetmiştim. Son kardan sonra bir daha hava doğru düzgün soğumadı ve kısa sürede güneşe yeniden kavuşmuştuk. Bu sene de aynı şeyi şu sıralar hissediyorum: Düpedüz bahar geldi!

Okumaya devam edin

Başka bir İrlanda parçası.
Umulandan daha neşeli.
Üstelik sert de bir kadın sesi..
Sesini duvarlara çarptırarak söylüyor.
Kadın olmasa, gitar daha  mutlu olacak.

Denizden bahsediyor kadın.
Bu bir tesadüf olabilir mi?
Her bahisteki deniz…
Deniz her şehirde başka anlam taşır,
Her zihinde başka.
İrlandalı ne anlar denizden acaba?

Aman yine aynı kadın.
Lakin ne sesi bir ensturman ne de zihni.
Bakınız ne ufku getirdi, ne de denizi.
Oysa isimlerini anmadan şarkı söyleyemiyor.

22,27 /18.12.06